John Le Carre: Nocny recepcjonista

Nocny recepcjonista

John Le Carre

tłumaczenie: Paweł Korombel 

Wydawnictwo: Sonia Draga

ocena: 8,8/10 

Jonathan Pine, były żołnierz, pracuje w jako recepcjonista w luksusowych hotelach. Jest świadkiem nielegalnych międzynarodowych operacji. Informacja przekazuje brytyjskiemu wywiadowi i to powoduje nieobliczalne konsekwencje dla Pinea i bliskich mu osób. Równoległy wątek obejmuje intrygi wywiadów, walkę o wpływy i powszechną korupcję.
 

Do tego pełnokrwiste wielowymiarowe, postacie. I zło, które czasami może mieć „ludzką twarz”: jest ojcem, kochankiem, przyjacielem...

To znakomita opowieść! Trzyma w napięciu jak najlepsza powieść szpiegowska. A jednocześnie wiele w niej rozważań o konsekwencjach podejmowanych wyborów w życiu i wartości, które nimi kierują. 

Książkę świetnie się czyta! Polecam na urlopowy wyjazd i nie tylko! :)

Oglądałam też serial nakręcony na podstawie tej książki, z pewnymi ciekawymi zmianami związanymi z przeniesieniem akcji we współczesne realia. I tylko nie mogę uwierzyć, że w roli zabójczo przystojnego Jonathana Pinea obsadzono Toma Hiddlestona….:)

Leonardo Padura: Wichura w Hawanie

Wichura w Hawanie

Leonardo Padura

seria:  Cztery pory roku

tłumaczenie: Danuta Rycerz

Wydawnictwo: Znak

ocena: 8/10 

Zostaje zamordowana młoda nauczycielka, a w jej mieszkaniu są ślady imprezy i narkotyków. Szef policji jest przekonany, że sprawa mam znacznie szerszy zasięg i dlatego powierza śledztwo swojemu ulubieńcowi, niezwykle zdolnemu, porucznikowi Mario Conde. Mario Conde to wielowymiarowa postać, niespełniony pisarz otoczony wiernymi przyjaciółmi i niewiernymi kobietami (zwłaszcza grającymi nago na saksofonie :).

Książka to też znakomita opowieść o męskiej przyjaźni.  

Miejsce śledztwa to Hawana wiosną w 1989 r. I w książce czuje się atmosferę tego miasta, niespieszny, prawie nostalgiczny rytm i egzotyczne dla nas realia. 

Świetna książka również na urlop, czytać ją będzie i Pani, i Pan! Ale uprzedzam, że jest w niej dużo cygar, rumu i erotyzmu :)

Andrea Camilleri: Ślad na piasku

Ślad na piasku

Andrea Camilleri 

seria:  Komisarz Montalbano

tłumaczenie: Monika Woźniak 

Wydawnictwo: Noir sur Blanc

ocena: 8/10 

Zbrodnia zostaje popełniona przed domem komisarza Montalbano. Rano odkrywa ona bestialsko zamordowanego konia, który – zanim policjanci podejmą rutynowe działania – znika. Pozostają po nim tylko tytułowe „ślady na piasku”. Zaginięcie konia zgłasza ”idealne wcielenie walkirii” Rachele Esterman, która okazuje się być przyjaciółką Ingrid (dla tych co nie czytali cyklu, tj. niezwykła (!) szwedzka przyjaciółka komisarza Montalbano). Rachele okazuje się być inteligentna, wrażliwa, bezwzględna i bardzo seksowna - i to wszystko prawie jednocześnie! Dodatkowo podczas prowadzonego śledztwa w mieszkaniu Komisarza grasują złodzieje, którzy jednak … niczego nie kradną.

Książka jest zabawna i inteligentna. Nie sposób nie docenić także bajecznie złośliwego i błyskotliwego opisu włoskich prominentów. A wypowiedzi Catarelli (znakomita postać) są niezwykle dowcipne i dlatego brawa dla Tłumacza! 

Szkoda jedynie, że komisarz Montalbano okazuje się być również uległym mężczyzną …:)

Marco Vichi: Morderca którego nie było

Morderca którego nie było

Marco Vichi

seria: Komisarz Bordelli 

tłumaczenie: Jan Jackowicz

Wydawnictwo: Albatros

  

ocena: 8/10

Akcja powieści toczy się we Florencji w 1963 roku. Jest pełnia lata, obezwładniający upał. I właśnie w taka upalną noc komisarz Bordelli dostaje zgłoszenie o znalezieniu zwłok bardzo bogatej kobiety. Sprawa już od początku nie jest prosta...

Komisarz Bordelli to kolejny inteligentny włoski policjant którego interesuje prawda; nie przepada za przełożonymi, a docenia myślących podwładnych; błyskotliwie prowadzi śledztwo; ma sporo problemów w życiu prywatnym, a zwłaszcza z kobietami; ma grono znajomych z rożnych kręgów; a przede wszystkim ceni dobrą kuchnię. Wszystko to już spotkałam w innych książkach, ale tę też warto przeczytać! To dobrze napisany kryminał z malowniczymi postaciami drugoplanowymi. Interesujące są nawiązania do II wojny i pokazanie realiów życia w Toskanii w latach sześćdziesiątych ubiegłego wieku. Świetnie się czyta w wakacyjne popołudnie:)


Mój ulubiony cytat: 
"- A powiadają, że w więzieniu nie można się niczego nauczyć. 
- Drogi Diotivede, to sprawa charakteru, niektórzy idą na uniwersytet i pozostają ignorantami, inni nabierają ogłady, siedząc w więziennej celi."

Patrick Modiano: Przyjechał cyrk

Przyjechał cyrk

Patrick Modiano

tłumaczenie: Katarzyna Skawina

Wydawnictwo: Państwowy Instytut Wydawniczy

  

ocena: 8/10 

Bohaterem jest osiemnastolatek, który po tajemniczym przesłuchaniu poznaje wyjątkową kobietę. Angażując się w tę znajomość poznaje jej osobliwych znajomych i wchodzi, w co najmniej wątpliwe, relacje. Jak zwykle u Modiano postacie krążą w centrum Paryża, który wydaje się, mimo jasno wyznaczonej trasy, nierealny.

Ale powyższy opis nie wyczerpuje jej treści, można ją czytać na wielu płaszczyznach. To opowieść: o dorastaniu i braku poczucia wsparcia rodziców; o miłości, która powoduje, że widzimy ukochaną osobę tylko tak jak my tego chcemy i odrzucamy wszelkie informacje z zewnątrz zmieniające ten obraz; o potrzebie ucieczki i wiary, że w innym mieście (w tym przypadku Rzymu) będziemy żyli, tak jak naprawdę tego chcemy …

Książka nie jest obszerna, według obecnych standardów, bo liczy zaledwie 132 strony, ale przez to, że jest pełna niedopowiedzeń wymaga większej ilości czasu. Warto się chwilę zastanowić. I mimo, że nie jest to najlepszy utwór Modiano, to polecam jego przeczytanie, tak aby na chwilę pomyśleć również … o sobie. 

Stephan Talty: Agent "Garbo"

Agent "Garbo"

Stephan Talty

Wydawnictwo: Muza

  

ocena: 7/10 

Juan Pujol był podwójnym szpiegiem, "oficjalnie" pracujący dla Niemców a w rzeczywistości dla Anglików. W czasie II wojny światowej odegrał kluczową rolę w dezinformowaniu Niemców. Przede wszystkim dotyczyło to planów lądowania w Normandii (D-Day), które miało na celu otwarcie w zachodniej Europie tzw. drugiego frontu. Ale Juan Pujol to "agent biurowy", przebywający przede wszystkim w małym biurze w Londynie, a nie pracujący w terenie. Jednak współpracując z błyskotliwym oficerem MI5 Pujol wprowadza w życie niezwykle karkołomne pomysły na oszukanie Niemców i tym samym na łatwiejsze pokonanie Trzeciej Rzeszy.

Tytułowy pseudonim "Garbo" Pujol przybiera, aby wprowadzić niemiecki wywiad w błąd co do jego płci. Ale niestety pewne zachowania szpiega przenosi też na życie prywatne. Sposób w jaki traktuje swoją żoną i dzieci, poświęcając ich „dla sprawy” już nie budzi dobrych ocen...

Mimo, że kolejne błyskotliwe i przebiegłe pomysły Pujola oraz ich realizacja, a także historie innych agentów pracujących dla MI5 są barwne, to książka jest momentami nużąca. W pewnych fragmentach jest to szkolna opowieść o II wojnie światowej, a nie o agencie "Garbo". Co więcej, niektóre części książki są też napisane bardzo tendencyjnie, a niemiecki wywiad przedstawiony jako grupa wyjątkowo naiwnych osób.

  

Mimo dużego potencjału książka budzi pewien niedosyt…

Robert Galbraith: Żniwa zła

Żniwa zła

Robert Galbraith (J.K. Rowling)

seria: Cormoran Strike

tłumaczenie: Anna Gralak

Wydawnictwo: Dolnośląskie

  

ocena: 8/10 

Trzecia odsłona cyklu z prywatnym detektwem Cormoranem Strikem. Pracująca dla niego Robin Ellacott otrzymuje makabryczną przesyłkę z odcięta kobiecą nogą. Obok policyjnego śledztwa Strike podejmuje własne, będąc przeświadczony, że to morderstwo wiąże się z wydarzeniami z jego przeszłości i stanowi prywatną wendetę. 

Z jednej strony interesująco przedstawiono zwyrodniały sposób myślenia  mordercy, który tropi Robin i sprytnie planuje kolejne morderstwa. Z drugiej strony współpraca Strikea z policja przebiega rożnymi torami, bo policjanci są zazdrośni o sukcesy prywatnego detektywa. 
Nie mniej ważne są wydarzenia w życiu prywatnym detektywa i jego asystentki, a skomplikowane relacje również wpływają na dochodzenie...

Książka jest mroczna, momentami makabryczna, ale wciąga:)